museologist: Mandy, the Shetland Pony

Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007

Mandy, the Shetland Pony









Γεννιέσαι φυλακισμένος σε έναν κήπο με σύρματα, οι άνθρωποι για κάποιο λόγο σε φωνάζουν Mandy, ζεις όλη σου τη ζωή στον ίδιο χώρο, τρως, κοιμάσαι, χέ*εις, και άντε πάλι απ'την αρχή, αναγκάζεσαι να ερωτευτείς την πρώτη και μοναδική φοράδα που έχεις δει στη ζωή σου, ζευγαρώνεις, βαριέσαι, ξαναζευγαρώνεις για να ξεβαρεθείς, έπειτα βαριέσαι να ζευγαρώσεις, βαριέσαι να κάνεις περιπάτους, βαριέσαι να φας, βαριέσαι να σκεφτείς.

Μια μέρα πεθαίνεις μόνος, απογοητευμένος, δεν έχεις ζήσει τίποτα, μια λάμψη η ζωή σου που ποτέ δεν έλαμψε...Οι άνθρωποι κλαίνε το θάνατό σου, σ'αγάπησαν, εσύ πάλι ποτέ. Ο θάνατός σου είναι η λύτρωσή σου, κλείνεις τα μάτια σου, επιτέλους για πάντα, δεν θες πλέον να βλέπεις το βλέμμα σου, ελπίζεις σε ένα θάνατο καλύτερο της ζωής σου...μα οι άνθρωποι ασελγούνε στο σώμα σου, παγώνουν τη στάση και το βλέμμα σου, δεν σε αφήνουν να ξεχαστείς, δεν σε αφήνουν να ξεχάσεις και σε ένα μουσείο σε στήνουν, δίπλα σε άλλα νεκρά πράγματα, με μια πινακίδα, άοσμη, άχρωμη και παγωμένη ταφόπλακα της σύντομης και άχαρης ζωής σου...

..sick? heavy? beautiful?...Τι νόημα έχει πια;

***
Oxford University Museum of Natural History (εκ παραδρομής έγραψα πριν Pitt Rivers Museum)

8 Comments:

At Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 4:45:00 μ.μ., Blogger museologist said...

Να διευκρινίσω ότι αυτό το αυθαίρετο ποστ για το Mandy προσπαθεί να ανταγωνιστεί σε αυθαιρεσία, κενότητα και ανθρωπομορφισμό το "died peacefully in the 1980s" της πινακίδας.

Άσχετο: πέθανε/πέθαινε στη δεκαετία του '80; Αυτό είναι που λέμε αργός θάνατος...και γαμ* peacefully δηλαδή...

 
At Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 6:15:00 μ.μ., Blogger antikeimena said...

δυσκολεύομαι να εκφράσω το πόσο όμορφο βρήκα το ποστ...

αν όλοι οι μουσειολόγοι, επιμελητές και ιδίως οι διοικήσεις των μουσείων είχαν την ευαισθησία σου...

Τώρα που το σκέφτομαι, μήπως μερικοί από αυτούς θα άξιζαν τη μεταθανάτια τύχη της Mandy;
"Curator of Mandy (right next to his brilliand lifetime project) died peacefully in 2020"
Πολύ μεταμοντέρνο!

 
At Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 7:51:00 μ.μ., Blogger museologist said...

Σ'ευχαριστώ antikeimena. Έχω σπάσει το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιος είναι αυτός ο ανθρωπολόγος, ομοίωμα του οποίου έχει εκτεθεί σε προθήκη μαζί με τις συλλογές του...Να πάρω τη βοήθεια του κοινού;

Βέβαια η δική σου πρόταση είναι πιο advanced...και να μην σου πω ότι πολλοί curators θα την έβλεπαν θετικά...!

 
At Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 9:26:00 μ.μ., Blogger almaro said...

Νομίζω, Museologist, ότι το χείμαρρο που πέρασες στο blog σου έπρεπε να τον αφήσεις στα comments του μουσείου. Είναι μέρος του εκθέματος Mandy και δημιουργεί βάση γι’ άλλες ερμηνείες. Μου άρεσε. Για να μη σου πω ότι, κι αυτό που είπε ο Αntikeimena πρέπει να προστεθεί (αν θέλει βεβαίως).
Μου αρέσουν τα σχόλια στα μουσεία. Τα κάνουν να φαίνονται πιο ζωντανά, πιό φυσικό να ζεις μέσα τους.
Αλλιώς η επίσκεψη στο μουσείο μου θυμίζει την εποχή που παιδί περιδιάβαινα τα μνήματα στο Α’ Νεκροταφείο. Πηγαίναμε για επίσκεψη σ’ ένα τάφο και κατόπιν έκοβα βόλτες διαβάζοντας ονόματα και κοιτάζοντας προτομές: μνήματα με ιστορία, τυπικά, θλιβερά, αξιοπρεπή, νεκρά.
Να γιατί δεν μπόρεσα ποτέ να σταματήσω ένα παιδί που τρέχει ανάμεσα στα εκθέματα, αλλά πάντα τρέχω από πίσω του.
Να είναι καλά ο Mandy που τα κατάφερε τόσο καλά στο να μας κάνει να μιλήσουμε!

 
At Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007 10:23:00 μ.μ., Blogger museologist said...

Ναι, Almaro, ίσως θα έπρεπε...Μόνο που τα περισσότερα από αυτά τα βιβλία επισκεπτών καταλήγουν στον κάλαθο με το που γεμίσουν. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα μουσεία δεν έχουν πολιτική (policy) "εκμετάλλευσης" των σχολίων των επισκεπτών. Και αν σκεφτεί κανείς ότι αποτελούν συχνά το μοναδικό "χώρο" που η φωνή των επισκεπτών ακούγεται (λέμε τώρα)...

 
At Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 3:06:00 π.μ., Blogger Ρόδι said...

Μουσειολόγε, μα μόλις σήμερα σκεφτόμουνα αν τα διάφορα προγράμματα τύπου "artist/poet/author in residency" μπορούν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό και ενδιαφέρον στην ερμηνεία συλλογών σε μουσεία. Και αυτό το ποστ με κάνει να πιστεύω πως ναι. Δεν έχει όμως να κάνει μόνο με τη διαφορετικότητα στην ερμηνεία αλλά και με το γεγονός ότι ο ποιητής/καλλιτέχνης ξεπηδάει ως πρόσωπο-με αισθήματα, πόθους και πάθη-μέσα απο μία κατά κανόνα απρόσωπη και επίπεδη (non-committal αποδίδει καλύτερα αυτό που θέλω να πω) ερμηνευτική προσέγγιση των ειδικών και δη επιμελητών.

 
At Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 12:18:00 μ.μ., Blogger Nemertes said...

Όχι ήρεμα πέθανε δεν μπορείς να πεις. Μόνο που θα προτιμούσε να έχει έναν άγριο θάνατο...

 
At Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007 10:58:00 μ.μ., Blogger almaro said...

"Πολιτική (policy) "εκμετάλλευσης" των σχολίων των επισκεπτών"; Εκτός από το να χρησιμοποιείται το σχόλιο για να αποδείξει την "επιτυχία" του μουσείου; Γιατί κι αυτό πολιτική είναι. Και την έχω δει να εφαρμόζεται.

Χρήση αυθορμητισμού και έκφρασης συναισθήματος σε κονσέρβα που έφτιαξε ο επιμελητής. Πίκρα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home